3 marca Urbani zalecił całkowitą izolację szpitala i wszystkich jego pacjentów, a personel przeszedł na kwarantannę i stosował wszystkie środki przeciwepidemiczne.
W pierwszych dniach marca Urbani powiadomił komórkę WHO w Genewie o wybuchu zakażeń nowej choroby zakaźnej, co zapoczątkowało działania przeciwepidemiczne, które zakończyły rozprzestrzenianie zachorowań. Udało mu się także przekonać wietnamskie Ministerstwo Zdrowia, by rozpocząć izolowanie pacjentów i badanie podróżujących, co zwolniło w ten sposób tempo narastania epidemii. 7 marca władze Wietnamu poprosiły WHO o pomoc w opanowaniu rozprzestrzenianiu się zachorowań.
11 marca 2003 Urbani poleciał z Hanoi na konferencję naukową wu Bangkoku w Tajlandii, gdzie miał wykład na temat dziecięcych chorób pasożytniczych. Już samolocie poczuł się źle i gorączkował. Gdy dotarł do Bangkoku, kolega, który odbierał go z lotniska widząc w jakim jest stanie wezwał karetkę. Urbani zaraził się SARS od pacjentów, których leczył w Hanoi. W szpitalu w Bangkoku zastosowano wobec niego ścisłą izolację i można się było z nim porozumiewać tylko za pomocą interkomu. Gdy doszło u niego do niewydolności oddechowej, został podłączony do respiratora. Gdy był jeszcze świadom poprosił o posługę kapłana i wyraził wolę, żeby jego tkanka płucna została przekazania do badań naukowych.