Ciało ogólnie koloru oliwkowozielonego. Ogon koloru czarnego. U samców większy czub koloru ciemnożółtego. Sterówki są rudobrązowe. Podobnie jak czub, podbródek i broda jest koloru ciemnej żółci. Na szyi biała obroża przyozdobiona czarnymi prążkami (u samic tych prążków jest więcej niż u samców). Ma mocny, jasny dziób. Szarawy spód ciała odróżnia go od dzięcioła żółtoczubego (P. chlorolophus). Podbródek u samic jest brązowy.
Ekologia i zachowanie Gatunek jest bardzo wokalny; w okresie godowym samce mocno i szybko uderzają w pnie drzew, poza okresem godowym wydaje odgłosy „kip-kip”.
Gatunek ten zamieszkuje zalesione zbocza gór, różne typy górskich lasów, bogate w dęby (Quercus), damarzyki (Shorea) i sosny (Pinus). Obserwowany na wysokościach 300–2750 m n.p.m.
Pożywienie Podobnie jak inne dzięcioły, jest wszystkożerny. Odżywia się bezkręgowcami: mrówkami (Formicidae), termitami (Isoptera), larwami, zwłaszcza ryjącymi w drewnie larwami chrząszczy z rodziny kózkowatych (Cerambycidae), parecznikami (Chilopoda). Spożywa także jagody, jaja oraz małe kręgowce np. pisklęta czy płazy bezogonowe (Anura). mały|Dorosły samiec z młodymi