Późniejsza twórczość Zakup domu w Rzymie w 1959 stworzył warunki do wznowienia działalności artystycznej Barbary. W 1964 spotkała się ze szwedzkim malarzem Göstą Liljeströmem, co dodatkowo zachęciło ją do powrotu do sztuki. W tym czasie artystka dotarła do sedna współczesnych jej problemów: odrzuciła wątek indywidualnej kariery, tworząc grupę roboczą, poszerzając horyzonty w odniesieniu do techniczności awangard w filozofiach Wschodu i uzasadniając krytykę konsumpcjonizmu w najbardziej zaawansowanych formach myślenia społeczno-politycznego, ale przede wszystkim skupiając się na koncepcji powszechnej animacji kultury. Prowadziła cykle badawcze od 1965, towarzyszyły im pogłębione refleksje, które artystka zebrała w multimedialnej pracy podarowanej Uniwersytetowi Narodowemu w Jokohamie.

W 1981 w Rzymie stworzyła pracę Drzewo pokoju, wielką mozaikę rąk i pokojowych haseł o długości 10 metrów, nad którą pracowała przez około 10 lat. Wśród setek odcisków dłoni na płótnie znalazły m.in.