Po powrocie, nie uczestniczył mimo to w pełni w działaniach bojowych. Dopiero w marcu i kwietniu 1918 zestrzelił dalsze 16 samolotów. Po swoim 70. zwycięstwie von Richthofen miał zostać przedstawiony do odznaczenia Pour le Mérite z Liściem Dębu, lecz skostniałe zasady jego przyznania (m.in. istniał warunek, by kandydat do odznaczenia doprowadził swą postawą na polu walki do sytuacji, w której przeciwnik wycofał się, zaś bitwa została wygrana) spowodowały, że nie zostało mu ono wręczone. Generał Ludendorff na wieść o nieprzyznaniu tego wysokiego odznaczenia Czerwonemu Baronowi i po przeczytaniu enigmatycznego uzasadnienia, stwierdził z niesmakiem: „Richthofen wygrał wiele bitew”. Niejako „na pocieszenie” Manfred von Richthofen został odznaczony Orderem Orła Czerwonego III Klasy z Koroną i Mieczami. Richthofenowi wielokrotnie proponowano stały urlop, gdyż jego sława w Niemczech i na świecie była tak wielka, że bali się jego zestrzelenia. Richthofen nie zgodził się na „emeryturę”, gdyż twierdził, że jeśli skorzysta z tej możliwości, wielu lotników spróbuje pójść w jego ślady, a wtedy na walkę skazani będą żołnierze w okopach. Podobno w Niemczech krążyły pogłoski, że sam cesarz Wilhelm ma zakazać mu latać.