par gumowych butów dziennie, a także opony samochodowe.
Budowa pałacu Wiejska rezydencja została zburzona i od 1895 roku na jej miejscu w rozległym parku ze stawem, chińską herbaciarnią i grecką świątynią wzniesiono budynek zwany „Pałacem Hohenbuchau”: „jako marzenie człowieka, który był niezmiernie bogaty ze 120 milionami złotych marek”. Plany wykonał architekt z Wiesbaden Alfred Schellenberg. Malowidła ścienne w sali balowej wykonał malarz Max Friedrich Koch.
Z powodu skutków I wojny światowej i wywłaszczenia w Związku Radzieckim von Krauskopf stracił majątek i sprzedał „Hohenbuchau” swojemu rosyjskiemu rodakowi Salomonowi Soskinowi, który jednak przebywał w Hohenbuchau niewiele czasu. Jego żona Katharina Soskin, której podarował go w prezencie, również wolała zostać w Paryżu.
Pożar i rozbiórka
W III Rzeszy pałac został skonfiskowany jako własność wroga. Służył jako mieszkanie dla Służby Pracy Rzeszy, jako szkoła dla maszynistów Reichsbahn, dla Waffen SS i Gestapo.
Po II wojnie światowej Katharina Soskin odzyskała swój majątek, ale nie zainwestowała w jego utrzymanie. Pałac popadł w ruinę, a park zarósł. 28 grudnia 1947 r. na zamku wybuchł wielki pożar. Od 1947 do 1952 budynek był użytkowany jako klasztor Sióstr Elżbietanek przesiedlonych ze Śląska.