„Chociaż Seleukos zdecydował nie rozstrzygać tej kwestii poprzez odwołanie się do wojny, to konflikt o łupy po zwycięstwie pod Ipsos pozostał zasadniczym casus belli pomiędzy Seleucydami i Ptolemeuszami w następnym stuleciu”.
Po zwycięstwie pod Ipsos Seleukos podjął decyzję o budowie w Syrii nowej stolicy, Antiochii, co miało zaważyć na przyszłych dziejach Seleucydów. O ile bowiem dotychczasowa stolica, Seleukeja, leżąc w Mezopotamii pozwalała także na kontrolę nad irańskim wschodem, to ze względu na odległość sprawowanie takiej kontroli z syryjskiej Antiochii okazało się w praktyce niemożliwe. Połączona z portami nad Morzem Śródziemnym Antiochia pozwalała jednak na łatwiejszy dostęp do greckich najemników i kolonistów, co miało kluczowe znaczenie dla Seleucydów. Sam Seleukos rozwiązał problem zarządzania ziemiami wschodu ok. roku 292/291 p.n.e. ogłaszając królem swojego syna Antiocha i oddając mu władzę nad Mezopotamią i tzw. Górnymi Satrapiami, tj. dawnymi prowincjami Achemenidów na terenie Wyżyny Irańskiej i Azji Środkowej. Antioch, który ze względu na swoją matkę Apame był półkrwi Irańczykiem, rezydował głównie w Baktrii. Odparł on inwazję koczowników Azji Środkowej i przystąpił do odbudowy zburzonych w jej wyniku miast. Zimą 282/281 p.n.e.