W mieście powstały 2 epicentra zajść o charakterze antyżydowskim, jednym z nich była żydowska dzielnica Bałuty, w której dochodziło do ataków na Żydów na ulicach, ponadto wyciągano ich z mieszkań, restauracji, sklepów i tramwajów. Wśród ofiar znajdowali się prawdopodobnie wyłącznie mężczyźni. Ataku na placu kościelnym uniknęli radni Bundu – Izrael Lichtenstein i Nuson Baumgartner, którym udało się uciec przed pogromem do piwnicy jednej z kamienic, skąd wysłali list alarmujący członków rady miejskiej. Drugim z epicentrów był dworzec Łódź Kaliska, na którym oczekiwali żołnierze. Wyłapywali oni Żydów, bili, obcinali brody i atakowali bagnetami. Zamieszki w mieście próbował uspokoić A. Rżewski, w asyście radnych, policjantów oraz żandarmerii wojskowej. Prawdopodobnie to on zawiadomił komendanta miasta kpt. Alfreda Biłyka o zajściach, co przyczyniło się do reakcji na pogrom dowódców wojsk stacjonujących w Łodzi. Ponadto u władz wojskowych oraz ministerialnych interweniował Jerzy Rosenblatt. Sytuację udało się uspokoić około godz. 22:00.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pogrom w Łodzi (1919) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.