Jego powołanie na siedemdziesiątego było wspominane w kontekście kwestii nepotyzmu w szeregach władz kościelnych.

Jako członek władz naczelnych przemawiał podczas Konferencji Generalnej, dwukrotnie podczas konferencji, na której wysłuchiwano również przemówienia jego ojca (w kwietniu 2009 oraz w październiku 2014). Podobne, rodzinne wystąpienia pojawiają się w kulturze świętych w dniach ostatnich dosyć regularnie. Podkreślał znaczenie pracy świątynnej, zwłaszcza zaś prowadzonych w związku z nią badań genealogicznych. Przypominał jednocześnie, że praca nad historią rodziny nie ogranicza się wyłącznie do dokumentowania swego rodowodu. Powinna być postrzegana jako integralna część indywidualnej praktyki religijnej wiernego, na równi z uczestnictwem w spotkaniach sakramentalnych, modlitwą czy studiowaniem pism świętych. Odwołując się do Nauk i Przymierzy wzywał do aktywniejszego odszukiwania i przedkładania nazwisk przodków, by można było wykonać na ich rzecz obrzędy świątynne. Łączony z tym wysiłek wiązał bezpośrednio z wywyższeniem, docelowym punktem całego mormońskiego doświadczenia religijnego.