Emil Fiek (ur. 23 sierpnia 1840 r. w Usch (obecnie Ujście), zm. 21 czerwca 1897 r. w Cunnersdorf (obecnie Kunice, od 1922 r. w granicach Jeleniej Góry) – niemiecki farmaceuta i aptekarz oraz botanik, związany swymi pracami botanicznymi głównie ze Śląskiem i Sudetami.

Pochodził z rodziny aptekarza Hugona Fieka. Sam również wybrał ten zawód. Ukończył gimnazjum w Landsberg an der Warthe. W latach 1855–59 odbył obowiązkową praktykę w aptece w Halle a. Saale. W lipcu 1859 r. zdał egzamin asystencki i do 1863 r. pracował na stanowisku asystenta w różnych aptekach. Następnie uczęszczał na Uniwersytet Fryderyka Wilhelma w Berlinie, gdzie w maju 1865 r. zdał państwowy egzamin farmaceutyczny. Początkowo przez rok prowadził aptekę w Arnstadt w Turyngii. W 1867 r. przeniósł się na Śląsk, do Schweidnitz, a następnie do Reichenbach an der Eule.