Z brakiem dostępu do naturalnego światła dziennego, w warunkach urągających ludzkiej godności. Spali na drewnianych skrzyniach, a za toaletę służyły im umieszczone w celach blaszane beczki z pokrywką. Przesłuchania prowadzane przez SB były bezpardonowe. By złamać ducha i skłonić do zeznań niektórych osadzono w pierwszych dniach w pojedynkę i torturowano ich psychicznie (np. przetrzymywanie w całkowitej ciemności lub przystawianie pistoletu do głowy), na przemian straszono wieloletnimi wyrokami, przypadkowa śmiercią w celi i obietnicami szybkiego uwolnienia po złożeniu wyczerpujących zeznań. W późniejszym okresie co kilka dni zmieniano im cele. W każdej przebywali z pospolitymi przestępcami, a nawet z mordercami i prawie zawsze przebywał z nimi jakiś konfident. Po zakończeniu intensywnych śledztw po upływie 4-7 tygodni, przewożono ich do Aresztu Śledczego przy ul. Sądowej w Opolu, gdzie panowały lepsze warunki. Tam również w towarzystwie pospolitych przestępców oczekiwali przez kolejne ok. dwa miesiące na proces przed Sądem Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. Decyzją Sądu, w dniu 19 czerwca 1982 roku zostali zwolnieni z aresztu. Aresztowani i ich obrońcy wielokrotne i zawsze bezskutecznie występowali do prowadzącego sprawę prokuratora wojskowego Edwarda Brydniaka o uchylenie aresztu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Organizacja Wolność i Niepodległość · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.