Max Rostal (ur. 7 sierpnia 1906 w Cieszynie, zm. 6 sierpnia 1991 w Bernie) – światowej sławy skrzypek-wirtuoz i pedagog, zwany cieszyńskim Paganinim.
Pochodził z rodziny żydowskiego kupca. Na skrzypcach grał od 5 roku życia, pierwszy publiczny występ dał jako 6-letnie dziecko. Początkowo uczył się u prof. Henri A. Troucka, paryżanina, który w Cieszynie prowadził szkołę muzyczną i malarską, następnie w renomowanej szkole muzycznej Otokara Slawika i Michaela Pogrobińskiego.
W 1913 jako „cudowne dziecko” zagrał dla samego cesarza Franciszka Józefa I. W tym samym roku przeniósł się do Wiednia, gdzie kształcił się najpierw w Schwarzwald-Schule, gdzie jego nauczycielem był Franz Suchy, następnie w Wyższej Szkole Muzycznej, w klasie prof. Arnolda Rosé. Następnie podjął studia w Berlinie, gdzie kształcił się w latach 1920-1923, najpierw u prof. Carla Flescha, a potem w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej.
W 1924 rozpoczął karierę zawodowego skrzypka, wygrywając cenione konkursy im. Felixa Mendelssohna oraz Jeana Sibeliusa. W tymże roku zdobył nagrodę miasta Berna. Liczne koncerty oraz nagrania płytowe dla najpoważniejszych europejskich i amerykańskich wytwórni płytowych ugruntowały pozycję Rostala jako wirtuoza skrzypiec, nazywanego „cieszyńskim Paganinim”.