W 1805 jego przyjaciel, Shi Yunyu, prefekt Chongqingu, zaoferował mu posadę sekretarza i wraz z nim Shen podróżował m.in. do Shanxi i Jinanu. W 1806 otrzymał stanowisko w Laiyangu, ale rok później wyjechał z Shi Yunyu do Pekinu, gdzie dołączył jako sekretarz do ambasady Qi Kuna, która wyruszała do Królestwa Riukiu, by oficjalnie, w imieniu cesarza uznać nowego króla wysp. Podróże takie trwały na ogół dwa lata, więc Shen wrócił do Chin w 1809 roku; potem już nic pewnego o jego życiu nie wiadomo, poza tym, że zyskał uznanie jako malarz (już wcześniej usiłował się z malarstwa utrzymać, ale bez powodzenia). Shen Fu jest znany ze swojej autobiografii Fusheng liuji (浮生六記, dosł. Upływające życie, w sześciu częściach, polski tytuł O upływającym życiu), wydanej w 1877 roku. Cztery pierwsze części mówią o jego małżeństwie, jego zainteresowaniach estetycznych, problemach życiowych i podróżach; dwie ostatnie, o podróży na Riukiu i późniejszym życiu, zaginęły. Późniejsze wydania uzupełniały dwa brakujące rozdziały kompilacjami z dzieł innych autorów.