W latach 1941–1942 zmodyfikowano uzbrojenie okrętu, usuwając dziobowe działo nr 1 i podwójną wyrzutnię torped oraz dodając dwa pojedyncze działka przeciwlotnicze 20 mm na pokładzie dziobowym i na platformie przed mostkiem, przez co ich liczba wzrosła w przypadku „Odina” do czterech. Według innych źródeł jednak, od początku 1941 roku uzbrojenie zmieniono na jedno niemieckie działo 105 mm o długości lufy L/45, jedno działko plot. 37 mm i cztery działka plot. 20 mm, bez wyrzutni torped i min. Załoga w niemieckiej służbie wynosiła 86–88 osób.
Okręty tego typu służyły na Bałtyku do maja 1945 roku, uczestnicząc pod koniec wojny w ewakuacji niemieckiej ludności na zachód. W chwili zakończenia wojny w maju 1945 roku „Panther” znajdował się w Holmestrandzie, po czym w tym miesiącu został zwrócony Norwegii.
W służbie norweskiej powojennej 19 września 1946 roku „Odin” otrzymał znak taktyczny L03. W 1951 roku razem z pozostałymi czterema okrętami tego typu został przeklasyfikowany na fregatę, otrzymując NATO-wski znak taktyczny F302. W 1954 roku został zmodernizowany do nowej roli. Okręt został przezbrojony w trzy armaty kalibru 76 mm, 2 działka plot.