Od 1919 do 1920 r. zasiadał w składzie Weimarskiego Zgromadzenia Narodowego i był ministrem skarbu w rządzie Philippa Scheidemanna, ale odrzucił traktat wersalski z powodu postanowień o winie wojennej i wraz z całym gabinetem podał się 20 czerwca 1920 r. do dymisji. W tym samym roku skrytykował w książce Warum verloren wir den Krieg? (pol. Dlaczego przegraliśmy wojnę?) niemiecką politykę wojenną i jej ekspansywne cele.
W latach 1920–1924 był członkiem Reichstagu z ramienia Niemieckiej Partii Demokratycznej, a w 1921 r. został prezesem Stowarzyszenia Obrony przed Antysemityzmem. Należał także do zarządu Stowarzyszenia Handlu Zagranicznego i był członkiem Stowarzyszenia Polityki Społecznej. Od 1924 do 1929 r. pisał dla Berliner Tageblatt i wiedeńskiej Neue Freie Presse. W 1930 r. doznał udaru i ze względu na zły stan zdrowia poważnie ograniczył swoją działalność i zmarł 22 marca 1940 r. w Berlinie.
Jego brat Eberhard (1853–1923) był historykiem i ekonomistą. W 1886 r. w Lipsku poślubił Annę Mangelsdorf, z którą miał trzy córki.
Przypisy