Kościół był pierwotnie jednonawowy, w XIX w. został otoczony z trzech stron (od północy, południa i zachodu) przez nawy boczne (soboty) o pełnych ścianach. Centralna nawa ma ok. 7 m wysokości i 30 m² powierzchni. W 1826 roku została poszerzona, w 1845 roku dobudowano prezbiterium tej samej szerokości co nawa (wstawiono też płaski sufit). Podczas renowacji, które przeprowadził Georg Eliassen w latach 1927–1929, kościołowi przywrócono pierwotny, średniowieczny wygląd.
W 1604 i 1609 roku wnętrze ozdobiono malowidłami liści akantu. W latach 80. XX w. poszerzoną nawę pomalowano według projektów architekta Arnsteina Ameberga, wzorowanych na zachowanych malowidłach naściennych w kościele z Lårdal. Oryginalna figura patrona kościoła, św. Mikołaja z Miry, znajduje się w muzeum w Oslo (w kościele jest kopia). Tradycyjnie w przededniu nocy świętojańskiej była ona niesiona w procesji do pobliskiego jeziora Eidsborgtjønni, uroczyście kąpana i trzykrotnie obnoszona wokół jeziora. Miało to symbolizować oczyszczenie z grzechów lub miało zapewniać rolnikom błogosławieństwo świętego.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Kościoły klepkowe Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Mikołaja Kategoria:Zabytkowe kościoły w Norwegii