Podczas II wojny światowej linia była eksploatowana przez niemieckich okupantów. Z tego powodu norweski ruch oporu (a dokładnie Kompania Lingego) przeprowadził na niej cztery akcje sabotażowe.. Akcje te były wycelowane głównie w tabor kolejowy, który był trudny do zastąpienia ze względu na nietypowy rozstaw. W efekcie Niemcy przebudowali linię na normalnotorową, dodając trzecią szynę. Przebudowa została ukończona w maju 1945 roku, w związku z czym dodatkowa szyna nigdy nie była wykorzystana i została usunięta niedługo po wojnie.
W 1963 roku wstrzymano ruch pasażerski na linii. W 1974 zaprzestano również transportu rudy z kopalni. Od roku 1983 działa ona jako linia muzealna, początkowo jedynie na odcinku Løkken – Svorkmo. W 1986 przedłużono ją do Solbusøy, 1990 do Fannrem, a w 2001 do Bårdshaug, który jest obecnie północnym końcem linii.
W 1993 roku rozebrano odcinek pomiędzy Orkanger a Thamshamn.
Charakterystyka Thamshavnbanen jest linią o rozstawie szyn 1000 mm. Zasilana jest prądem przemiennym o napięciu 6600 V i częstotliwości 25 Hz. Długość linii wynosiła na pełnej długości 25,2 km przy różnicy wysokości 160,7 m. Obecnie eksploatowany odcinek ma 22 km. Prędkość maksymalna wynosiła oryginalnie 60 km/h.