Wyporność standardowa okrętów podtypu Odin wynosiła 632 ts (tony angielskie) lub 642 tony metryczne, natomiast publikacje nie podają ich wyporności pełnej. Pierwsza seria miała wyporność pełną 708 ts (719 t), a wyporność standardowa podtypu Odin była o 35 ts (36 t) większa, stąd wyporność pełna mogła wzrosnąć o podobną wartość.. Znana jest jedynie długość między pionami okrętów drugiej serii: 74 m, przy czym długość całkowita wynosiła ok. 76 m. Szerokość kadłuba sięgała 7,8 m, a średnie zanurzenie 3 m.
Napęd stanowiły dwa zespoły turbin parowych De Laval z przekładniami o mocy łącznej 12 500 KM, poruszające dwie śruby. Parę dla turbin dostarczały trzy kotły parowe typu Yarrow, o wysokim ciśnieniu 32 atmosfer. Prędkość projektowa wynosiła 30 węzłówWedług , prędkość maksymalna wynosiła 32 węzły.. Zasięg pływania wynosił 3500 Mm przy prędkości 15 węzłów.