W 215 został skierowany do Hiszpanii, gdzie Kartagińczykom zagrażała rzymska armia ekspedycyjna Publiusza i Gnejusza Scypionów. W 211 roku Magon, Hazdrubal Barkas i Hazdrubal Giskon wspólnymi siłami pokonali rzymskie oddziały, a Publiusz i Gnejusz zginęli w bitwie. Po tym gdy Hazdrubal Barkas wyruszył ze swoją armią do Italii, Magon pozostał głównym kartagińskim dowódcą w Hiszpanii, rekrutując Celtyberów i Balearów. Po upadku Nowej Kartaginy i klęsce Hazdrubala Giskona pod Ilipą (206), Magon wycofał się do Gadiru.
Jesienią roku 206 kartagińskie władze nakazały Magonowi opuścić Hiszpanię i przedostać się z armią do Italii, by wesprzeć pozostającego tam Hannibala. Pod dowództwem Magona znalazło się 6000 pieszych i 2000 konnych żołnierzy oraz 7 słoni, ze stolicy przysłano mu też fundusze na opłacenie żołdu. Armia ta przeczekała zimę na Minorce, zaś wiosną 205 przypłynęła do brzegów Ligurii. W 203 armia Magona wkroczyła na tereny galijskich Insubrów, gdzie starła się z dwoma rzymskimi legionami prokonsula Cetegusa. W tym boju Magon został ciężko ranny, po czym Kartagińczycy wycofali się znów do Ligurii.
Magon zmarł na pokładzie okrętu zmierzającego do Kartaginy, na skutek rany odniesionej w boju.
Miasto założone przez niego na Minorce wciąż nazywa się Mahón, zaś pochodzący stamtąd sos stał się znany w świecie jako majonez.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kartagińczycy Kategoria:Urodzeni w III wieku p.n.e.