Miał również duży wpływ na kształt programu kulturalnego Poalej Syjon-Lewicy.
Działalność naukowa i społeczna w okresie międzywojennym thumb|Emanuel Ringelblum (pierwszy z lewej) z członkami Prezydium IV Zjazdu Delegatów Oddziałów Żydowskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Polsce (1933) thumb|upright|Okładka książki Żydzi w Warszawie. Cz. 1 Od czasów najdawniejszych do ostatniego wygnania w r. 1527 (1932) Na podstawie dysertacji o dziejach warszawskich Żydów w epoce średniowiecza Ringelblum uzyskał w 1927 roku stopień doktora filozofii. W okresie międzywojennym opublikował szereg artykułów, studiów i krótkich monografii na temat dziejów społeczności żydowskiej w Polsce, szybko awansując do grona najbardziej cenionych historyków żydowskich średniego pokolenia. W 1930 roku wspólnie z Rafałem Mahlerem wydał publikację pt. „Teksty źródłowe do nauki historii Żydów w Polsce i we wschodniej Europie”. Jego dysertacja została wydana drukiem w 1932 roku. Była ona pierwszą opartą na tak bogatych źródłach archiwalnych monografią największego podówczas skupiska Żydów w Polsce i Europie. Ringelblum pracował nad jej drugą częścią, poświęconą dziejom warszawskich Żydów w latach 1527–1795, nie udało mu się jednak wydać jej drukiem przed wybuchem wojny. Wiele fragmentów planowanej monografii zostało natomiast opublikowanych w formie artykułów.