Szklane szkiełka lub „ekrany Kilnera” () zawierające alkoholowe roztwory różnokolorowych barwników, w tym niebieskiego barwnika anilinowego zwanego „dicyjaniną”, były używane jako filtry w „Goglach Kilnera”, w celu trenowania oczu do odbierania promieniowania elektromagnetycznego poza normalnym spektrum światła widzialnego.
Według badań Kilner, wraz z jego współpracownikami był on w stanie wielokrotnie dostrzec formacje aury, które nazwał Eteryczną Podwójną (Etheric Double), Wewnętrzną Aurą (Inner Aura) i Zewnętrzną Aurą (Outer Aura), rozciągające się na kilka cali od ciał pacjentów. Jego książka zawierała instrukcje, dzięki którym czytelnik mógł skonstruować i używać podobnych gogli.
Wadą metody Kilnera był niedobór i toksyczność zalecanych przez niego chemikaliów. Biolog Oscar Bagnall zalecił zastąpienie barwnika (rozpuszczonym w ), jednak ten barwnik również nie jest łatwy do uzyskania. Carl Edwin Lindgren stwierdził, że barwione błękitem kobaltowym i fioletem szkło może zastąpić barwniki stosowane przez Kilnera i Bagnalla.