Álvaro de Luna, Alvaro de Luna (ur. 1390 w Cañete, Cuenca (prowincja), zm. 2 czerwca 1453 w Valladolid) – polityk kastylijski, konetabl Kastylii, wielki mistrz zakonu Santiago w latach 1445–1453, faworyt króla Jana II Kastylijskiego.
Był nieślubnym synem kastylijskiego szlachcica Alvaro Martineza de Luny, majordoma króla Henryka III Kastylijskiego, ze związku z Marią de Cañete.
Został wprowadzony na dwór królewski przez swojego wuja Piotra de Lunę, arcybiskupa Toledo, w 1410 roku. Wkrótce zdobył duży wpływ na króla Jana II. Formalnie podczas regencji królewskiego wuja Ferdynanda, która trwała do roku 1412, był zaledwie sługą. Gdy jednak Ferdynand został wybrany królem Aragonii i regencja przeszła w ręce matki króla – Katarzyny Lancaster (córki Jana z Gandawy) – znaczenie Alvara na dworze niepomiernie wzrosło.
Młody król znalazł się pod wielkim wpływem Alvara, tak wielkim, że zabobonni i nieżyczliwi de Lunie ludzie zaczęli przepisywać to czarom młodzieńca. Ponieważ król był otoczony przez chciwych i nieuczciwych notabli – w tym swoich kuzynów, synów Ferdynanda, powszechnie znanych jako infanci aragońscy (hiszp. infantes de Aragon) – zaufanie, jakim darzył swojego oddanego faworyta, było zupełnie zrozumiałe.