Johann von Grant (ur. 1710nach: Martin Guddat: Grenadiere, Musketiere, Füsiliere: die Infanterie Friedrichs des Grossen, zm. 12 grudnia 1764) był królewskim pruskim generałem majorem, dowódcą Pułk fizylierów 44 i dowódcą Twierdzy Nysa.
Pochodził ze SzkocjiEr soll aus Dunlugus, Banffshire stammen, siehe: James Grant: The Scotisch Soldiers of Fortune. 1889, S. 63, Digitalisatnach: Rebecca Karen Wills: Jacobites in Russia 1715–1750. S. 229, gehört er zu den Grant von Dalvey und war der Neffe von Patrik Grant von Dunlugus i początkowo służył w rosyjskiej służbie i był adiutantem feldmarszałka Petera von Lacy. Tam został przeszkolony, a następnie polecony królowi pruskiemu Fryderykowi II. Feldmarszałek James Keith i Robert Keith przenieśli się z nim z Ludquhairn do Prus, to zaprowadziło go do służby jako kapitana we wrześniu 1747 roku i został adiutantem. W 1754 został awansowany do stopnia majora. Na początku wojny siedmioletniej w latach 1756 i 1757 był w armii królewskiej. Po bitwie praskiej został wysłany do Londynu, aby zawieźć wieści o zwycięstwie. Król Fryderyk II był zachwycony i dał okazicielowi 1000 funtów szterlingów, złote pudełko i złoty miecz. 28-go maja 1757 udał się z Londynu z powrotem do armii królewskiej. W styczniu 1758 awansowany na podpułkownika, a w grudniu 1758 do stopnia pułkownika.