Pułk fizylierów 44 – pułk fizylierów garnizonu Wesel niemieckiego landgrafstwa Nadrenia Północna-Westfalia w latach 1742–1806.
Historia pułku Po udanej budowie I.R. 41 przez pułkownika von Kalneina otrzymał on rozkaz od króla Fryderyka II Wielkiego zwerbowania drugiego pułku w Wirtembergii, z którym łączyły go powiązania rodzinne. 28 grudnia 1741 r. król nakazał generałowi dywizji Friedrichowi Ludwigowi Grafowi zu Dohna, aby I.R. 28 wyprowadził na Śląsk. Pozwolono mu jednak zatrzymać dziesięciu ludzi na kompanię jako pluton i zatrzymać barwy munduru i kantonu starego pułku. W lipcu 1742 roku mobilizacja pułku został zakończona i otrzymał on numer 44. Pułk fizylierów powstał 30 stycznia 1742 roku w Wesel landgrafstwa Nadrenia Północna-Westfalia. Każda z jego kompanii otrzymała 10 żołnierzy piechoty Hautcharmoy (I.R. 28). Resztę zwerbowano w Rzeszy Niemieckiej. W czasie wojny o sukcesję austriacką pułk nie brał udziału w żadnej kampanii, nadal przejmując obowiązki garnizonowe w Wesel. Ze względu na wysokie koszty Kalnein otrzymał tylko niewielką liczbę rekrutów z (I.R. 28), większa część załóg została zwerbowana w Prusach. Pułk bez kantonu pozostał na „starym gruncie” w sile 1220 żołnierzy. Od 1743 do 1763 był używany jako "Wesel‘sche Garrison" poza budżetem terenowym. Grenadierzy IR 44 przebywali w Magdeburgu od 1746 roku.