Przeprowadzenie tego doświadczenia jest jednak utrudnione ze względu na nieodwracalne uszkodzenie elektroskopu po każdym eksperymencie.
Próby potwierdzenia istnienia polonowodoru przeprowadzone w zakończyły się niepowodzeniem.
W nowszych badaniach (jednak nieopublikowanych w czasopiśmie naukowym) postulowano powstawanie polonowodoru w reakcji polonku ołowiu(II) PbPo, powstałego przez napromieniowanie neutronami stopu eutektycznego ołowiu i bizmutu (): z wodorem: z parą wodną: Reakcje prowadzono w temperaturze , a postulowany był wychwytywany w płuczkach zawierających 0,1 M NaOH.
Właściwości Polon ma najsilniejsze właściwości metaliczne spośród tlenowców, a polonowodór jest najmniej trwały spośród wodorków pierwiastków tej grupy. Ponieważ polonowodór uzyskano jedynie w śladowych ilościach, a dodatkowo jest związkiem bardzo nietrwałym, jego właściwości są słabo poznane i niepewne. Oznaczona została jego temperatura topnienia () i wrzenia (). W badaniach z lat 50. XX w. stwierdzono, że ulega rozkładowi w wilgotnym powietrzu lub wilgotnym wodorze, podczas przepuszczania przez roztwory zasadowe oraz przez roztwór azotanu srebra.