Ośmiokrotnie zdobywała Matterhorn (pierwszy raz w 1899), kilkakrotnie Mont Blanc i okoliczne szczyty. W 1909 opublikowała opis doświadczeń alpinistycznych w książce Die Besteigung des Dôme de Rochefort über die Aiguille de Rochefort und des Mont Mallet (Wspinaczka Aiguille de Rochefort i Mont Mallet na Dome de Rochefort). Należała do Austriackiego Klubu Alpejskiego. W 1912 wstąpiła do Niemieckiego i Austriackiego Klubu Alpejskiego. Była aktywna w Alpach Wschodnich i Dolomitach, ale to w Alpach Zachodnich wspinała się na wysokie szczyty (np. Aiguille des Grands Charmoz w 1911). W 1913 wydała książkę o górskich wyprawach pt. In den Saaser Bergen. Prowadziła wykłady na temat alpinizmu.
Poznała starszego o 17 lat biznesmena Johannesa Nolla, którego poślubiła w 1914. Poznała go podczas górskich wędrówek. Wkrótce kupili majątek Gutleuthof koło Frankfurtu. Urządzili tu ośrodek spotkań alpinistów. Mieli córkę. Eleonore nawet po ślubie uprawiała alpinistykę, ignorując społeczne konwenanse.
W latach 20. XX w. z Alfredem Horeschowskym i Hansem Pfannem odbyła kilka trudnych podróży do Alp Zachodnich. W 1924 wspięła się na północną ścianę Breithorn. Pracowała jako przewodniczka górska.