Zdarzało się, że Judenraty powoływano w atmosferze terroru, nie dając „kandydatom” najmniejszej możliwości rezygnacji z członkostwa.
Judenraty nie miały ujednoliconej struktury. W okupowanych państwach Europy Wschodniej były one zazwyczaj instytucjami o charakterze lokalnym, posiadającymi zwierzchność nad społecznością, która zamieszkiwała konkretną miejscowość, a później utworzone w niej getto. Tego typu Judenraty w większości wypadków pozostawały od siebie odizolowane. Istniały jednak struktury, których zasięg terytorialny obejmował społeczności żydowskie w skali całego regionu. W okupowanej Polsce taki charakter miały: Centrala Gmin Żydowskich na Wschodnim Górnym Śląsku, na której czele stał Mojżesz Merin oraz Naczelna Rada Starszych Ludności Żydowskiej Dystryktu Radomskiego, którą kierował Józef Diament. Istniały wreszcie Judenraty, których zasięg terytorialny obejmował obszary całych państw. Spośród nich wymienić można: (Belgia) Centrala Evreilor (Rumunia) Joodse Raad (Holandia) Reichsvereinigung der Juden in Deutschland (Niemcy) (Francja) (Słowacja) Zsidó Tanács (Węgry)