Litewskie władze początkowo nie ponaglały w formowaniu pułku, licząc przede wszystkim na obronę kraju przez stacjonujące nadal na Litwie wojsko niemieckie, a także na pomoc ze strony Szwecji, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Pobór do wojska dokonywany był jedynie z ochotników. 7 grudnia pułk liczył 31 oficerów i 59 żołnierzy. Po przeniesieniu do Olity i pozostaniu części żołnierzy w Wilnie na potrzeby formującego się sztabu oraz ochrony Rady Państwa liczył już tylko 25 oficerów, 3 urzędników cywilnych i 32 żołnierzy. Niezatrzymanie Armii Czerwonej przez wojska niemieckie spowodowało przyspieszenie mobilizacji wojskowej i tak pod koniec 1918 roku pułk składał się z 1 kompanii (110 żołnierzy), 2 kompanii (93 żołnierzy), kompanii gospodarczej (4 żołnierzy) i drużyny karabinów maszynowych (15 żołnierzy). 1 stycznia 1919 roku pułk liczył 33 oficerów, 3 urzędników i 620 żołnierzy, sformowana była już 5 kompania, a 6 była w trakcie formowania.