Według ustaleń historyka Zbigniewa S. Siemaszko, ze środków funduszu finansowano także propagandowe artykuły w prasie brytyjskiej, po tysiąc dolarów przekazano m.in. żonom Tatara, Kirchmayera, Rzepeckiego, przy czym wydatki te zapisano w księgach finansowych funduszu jako „pomoc Polsce”. Ponadto Tatar i Nowicki mieli np. po dwa samochody, koszty ich zakupu i użytkowania pokrywał fundusz.
Fundusz czerpał dochody z zakupionych nieruchomości, m.in. z najmu mieszkań w kamienicy przy Cornwall Gardens 13, z quasi pensjonatu urządzonego przy Cornwall Gardens 11.
Likwidacja funduszu Od 1946 Tatar nawiązał kontakt z ppłk. dypl Józefem Kuropieską, attache wojskowym Ambasady R.P. w Londynie, ujawniając istnienie funduszu oraz wyjazdu do Polski. 19 grudnia 1946 Kuropieska zameldował szefowi wywiadu „Polski Ludowej” gen. Wacławowi Komarowi – „jest najwyższy czas, aby zająć się pieniędzmi grupy Tatar, Utnik, Nowicki. Sądzę, że jest tego nie mniej niż 500 000 funtów.” W marcu 1947 Tatar sporządził „Ogólny plan przekazania państwu polskiemu mienia znajdującego się pod opieką Komitetu Drawa”. Jako warunki przekazania wymieniono m.in. unikanie rozgłosu, „opiekę , tak dla członków Komitetu i ich rodzin, jak i personelu współpracującego”. Plan zaakceptował gen.