Srebrnej 1, powstał niewielki miejski plac, którego granica znalazła się w jednej linii z zachodnią pierzeją Miedzianej, tworząc w ten sposób jej przedłużenie w kierunku południowym.
Przed 1939 ulica należała do najbardziej jednorodnie zabudowanych ulic w tej części miasta. Miała bruk z kamienia polnego i latarnie gazowe. Kursowały nią autobusy linii „B” z placu Kazimierza Wielkiego do śródmieścia.
W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 zabudowa ulicy nie ucierpiała (według innego źródła w niektórych kamienicach wybuchły pożary). Pierwsze zniszczenia przyniosły walki w powstaniu warszawskim w sierpniu 1944, w czasie którego ta część Woli stanowiła teren działania zgrupowania „Chrobry II”. Ulicę przegrodziły cztery barykady. Po kapitulacji powstania Niemcy kontynuowali niszczenie budynków znajdujących się przy ulicy.
W 1946 rozebrano spalone budynki, a później również te dobrze lub całkowicie zachowane, znajdujące się po nieparzystej (zachodniej) stronie ulicy. W latach 1948−1950 w miejscu zlikwidowanego placu Kazimierza Wielkiego wzniesiono Dom Słowa Polskiego, największy zakład poligraficzny w PRL. W latach 60.