na trzech zewnętrznych parach obecne również białe końcówki, najbardziej zewnętrzne mają całkiem białe chorągiewki zewnętrzne. Broda, obszar pod wąsem oraz boki szyi białe, gardło czarne, a przez jego niższą część przebiega biały pasek. Pod spodem formuje się wyraźnie zarysowana, ale dość wąska cynamonowordzawa przepaska na piersi (może być niemal przerwana na środku). Boki ciała rdzawokasztanowe. Pozostałe części spodu ciała białe; w znoszonym upierzeniu na brzuchu i w okolicy kloaki widoczne staja się jasne różowopłowe nasady piór). Tęczówka żółtobiała. Dziób czarny, nogi matowe, pomarańczowobrązowe lub żółtobrązowe. W upierzeniu dymorfizm płciowy nie występuje.
Zasięg występowania W zależności od podgatunku, raniuszki czarnogardłe zamieszkują: grupa concinnus – raniuszek czarnogardły: A. c. manipurensis (Hume, 1888) – północno-wschodnie Indie, północno-zachodnia Mjanma A. c. concinnus (Gould, 1855) – północno-środkowe, środkowe i południowe Chiny, na południe od południowego Gansu i południowego Shanxi oraz Tajwan A. c. talifuensis (Rippon, 1903) – wschodni Tybet, południowo-zachodnie Chiny oraz północna i środkowo-wschodnia Azja Południowo-Wschodnia (tylko część kontynentalna) na wschód od środkowo-wschodniej Mjanmy A. c.