Raniuszki czarnogardłe są bardzo towarzyskie, tak jak reszta przedstawicieli rodziny, na których tle jednak się wyróżniają. Zwykle przebywają w grupach, które mogą składać się nawet z 40 osobników. Chętnie dołączają do wielogatunkowych stad żerujących ptaków. Na początku sezonu lęgowego ograniczają się do grup rodzinnych. W ciągu okresu lęgowego pojawiają się również stada raniuszków czarnogardłych, do których dołączają nie przystępujące do lęgów osobniki oraz te, którym się nie powiodło. Prowadzą głównie osiadły tryb życia, podejmują jedynie migracje wysokościowe i to niezbyt regularne. Żerują przeważnie w środkowych i niższych warstwach roślinności. Żywią się głównie owadami, a prócz nich zjadają drobne nasiona i owoce, szczególnie lubią jeżyny (Rubus).

Lęgi Okres lęgowy raniuszków czarnogardłych może zaczynać się jeszcze pod koniec lutego, stosunkowo wcześnie. W Himalajach, północno-wschodnich Indiach i Mjanmie trwa od marca do maja, czasami do czerwca; w północno-zachodniej Tajlandii – w kwietniu;