Polskie pekińczyki przetrwały II wojnę światową i na pierwszej powojennej wystawie w 1948 roku wystąpiły trzy pekińczyki z hodowli okresu międzywojennego – m.in. Sing Tsar i Hoan-go z hodowli "of White Cottage". W latach siedemdziesiątych we wszystkich oddziałach związku hodowców zarejestrowanych było 800 – 900 pekińczyków.
Wygląd thumb|Młody osobnik
Budowa Krótki, choć dobrze zbudowany, zwłaszcza w przedniej części, tułów. Głowa duża, szeroka, spłaszczona między uszami. Pysk szeroki i pomarszczony, profil zdecydowanie spłaszczony, kufa czarna. Oczy szeroko rozstawione, okrągłe, ciemne. Uszy w kształcie serca, opadające, z obfitymi frędzlami. Kończyny krótkie, tylne o lekkim kośćcu, przednie – o wygiętych kościach przedramienia. Łapy duże, płaskie, o wywiniętych przednich palcach. Ogon zawinięty nad grzbietem, wysoko osadzony, zawinięty w jedną stronę.
Wadami w budowie u pekińczyków są: wystający język, oczy z niebieską tęczówką, cielisty nos, zgryz krzyżowy, tyłozgryz, otwarty przodozgryz, za wysoko bądź za nisko osadzone uszy, odstające łokcie, zbyt proste przednie kończyny, stromy, iksowaty bądź beczkowaty tył, opadający bądź za bardzo zakręcony ogon.