mały|Przykłady wiejskiego baroku: Lužnice mały|Strakonice mały|Pavlov mały|Rybník (Dolní Dvořiště) mały|Ponědrážka Wiejski barok (cz. selské baroko lub jihočeské baroko) – styl ludowej architektury, który występował głównie w południowych Czechach i wschodniej Hesji w XIX wieku. Pojawił się po baroku właściwym. Najstarsze zabytki wiejskiego baroku datowane są na lata 20. XIX wieku. Największy rozwój wiejskiego baroku miał miejsce w latach 60. XIX w.
Charakterystyka Wiejski barok jest stylem, którego elementem charakterystycznym jest wykorzystywanie elementów cechujących inne style architektoniczne, takie jak: barok, klasycyzm lub styl neoromański. Ludowi murarze jako inspirację chętnie wykorzystywali elementy architektury, która w owym okresie była rozpowszechniona w miastach czeskich. Chociaż naśladowane elementy cechowały się wysoką wartością rzemieślniczą, to często przy ich tworzeniu nie uwzględniano tektoniki architektury, z której czerpano inspirację. Jako przykład może posłużyć woluta, której wykonanie wymagało znajomości geometrii na poziomie szkoły średniej. Oryginalnie pełni ona funkcję nośną w górnej części budynku. W przypadku wiejskiego baroku miała ona jedynie charakter dekoracyjny.