W 1940 została wdową (mąż zmarł w niewoli niemieckiej). Wraz z dziećmi została ewakuowana do Wielkiej Brytanii, a potem do Kanady. Wyjazd zorganizował rząd polski w Londynie. Zamieszkała w Montrealu. Znajomość języka angielskiego umożliwiła jej pracę w biurze amerykańskiej kompanii RCA. Awansowała na dyrektorkę personelu żeńskiego. Pomagała polskim emigrantom i emigrantkom w znalezieniu pracy w Kanadzie. Była współzałożycielką Stowarzyszenia Polskich Uchodźców Wojennych (od 1958 Stowarzyszenie Polskie w Montrealu). Należała do Federacji Polek w Montrealu, działała w Komitecie Pomocy Dzieciom Polskim oraz w Sekcji Opieki nad Grobami Polskimi w Saint-Sauveur przy Stowarzyszeniu Polskim w Montrealu.
Była zainteresowana historią Kresów Wschodnich. Spisała historię polskich rodzin zamieszkałych na Rusi. Opublikowała Monografię Klucza Tulińskiego na tle genealogii właścicieli. Oryginał pracy przechowywany jest w archiwum państwowym Kanady, a kopia w Bibliotece Polskiej im. Wandy Stachiewicz przy Uniwersytecie McGilla w Montrealu.
W 1949 wyszła za mąż za działacza polonijnego i wydawcę polskojęzycznej gazety, gen. Antoniego Szyllinga.