roku okręt przekazano po próbach zakładowych komisji odbiorczej. Opóźnienie 67-dniowe w ukończeniu spowodowało głównie późne dostarczenie przez stronę rosyjską wyrzutni torpedowych. Podczas prób odbiorczych powstały jednak kontrowersje w związku z drobiazgowością komisji rosyjskiej i różnymi standardami rosyjskimi i brytyjskimi. Na próbach osiągnięto prędkość średnią 27,07 węzła, jednakże według norm rosyjskich, z uwzględnieniem nawrotów, wyniosła ona 26,67 węzła (poniżej kontraktowych 27 węzłów). Także zasięg pływania 1578 mil morskich przy prędkości 15 węzłów okazał się znacznie niższy od zakładanego (3500 Mm) z uwagi na większe zużycie węgla, chociaż i tak „Som” pod tym względem okazał się najlepszy z niszczycieli programu 1898 roku. Ostatecznie jednak Ministerstwo Morskie odebrało okręt 18/31 lipca 1900 roku i zapłaciło pełne wynagrodzenie 52 000 funtów szterlingów. Formalnie przed 1907 rokiem klasa niszczycieli nie była w Rosji wyróżniana i okręt klasyfikowany był jako torpedowiec (ros. minonosiec), lecz mimo to już na etapie zamówienia okręty programu 1898 roku określane były faktycznie jako niszczyciele (ros.