W 1938 roku sformowano w styczniu ponownie 4 kompanię km 75 pułku piechoty, do 1 marca dowództwa batalionów: IV/ 73 pp, IV/75 pp i dywizjonu IV/23 pal oraz kompanie km 5/73 pp i 6/73 pp, 5/75 pp i 11 baterię 23 pal, a 1 maja 12 baterię 23 pal. Były to pododdziały o pokojowej organizacji, każdy batalion i kompania posiadały etaty odpowiednie do obiektów, które dana jednostka miała obsadzić. Dowódcą jednostek fortecznych był II dowódca piechoty 23 DP płk Wacław Klaczyński. Bataliony obsadzały odcinek umocnień liczący 32 km. Podzielony na pododcinki: północny „Bobrowniki”, środkowy „Chorzów” i południowy „Kochłowice” obsadzały je odpowiednio bataliony każdy z baterią artylerii: IV/11 pp z 10/23 pal, IV/75 pp z 11/23 pal i IV/73 z 12/23 pal. Bataliony były wysoce usamodzielnione, od macierzystych pułków, których numery posiadały, podlegały im pod względem materiałowym i mobilizacji rezerw. Jednostki te miały charakter elitarny, żołnierze kontyngentu poborowych i kadrowa obsada byli dobierani. Przeszkolenie rekruckie poborowi przechodzili w macierzystych pułkach, a następnie byli szkoleni do walki w obiektach w swoich kompaniach i bateriach. Obsada obiektów fortecznych była oznaczona sygnaturą „S” do walki wewnątrz schronów. Obsada minimalna tylko schronów czasu pokojowego wynosiła 31 oficerów 133 podoficerów i 778 szeregowych.