Jeśli odpowiedź na wszystkie pytania jest twierdząca, oznacza to, że obiekt posiada szczególną wartość dla dziedzictwa kulturowego, zatem decyzja o jednorazowym, stałym wywozie obiektu za granicę podejmowana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego powinna być negatywna. Dodatkowym czynnikiem dla odmowy jest ustalenie, czy istnieje reprezentatywny odpowiednik ocenianego zabytku w tym zakresie w publicznych zbiorach kraju. Jeżeli nie istnieje, umacnia to tylko przypisaną wcześniej obiektowi szczególną wartość.

(W formie pierwotnej w jakiej powstał test, w momencie, w którym sytuacja dotyczy zakupu obiektu do testu dochodzi pytanie czwarte „Czy niniejszy zabytek winien być zakupiony do publicznych zbiorów?” – jednak obecnie wariant ten nie jest przewidywany do zrealizowania.)

Obowiązująca wersja testu. Obowiązująca forma testu nieco różni się od pierwotnej. Test jest obecnie przedmiotem w rękach organu wydającego decyzję, zatem właściwego Ministra ds. kultury i dziedzictwa narodowego (w poprzedniej wersji służył on rzeczoznawcom). W chwili obecnej podejmowane są starania, które miałyby usankcjonować rangę testu VoH oraz obowiązek wykonywania go, poprzez wprowadzenie odpowiednich zapisów prawnychK.Zalasińska, Ustawa o ochronie i opiece nad zabytkami. Komentarz, Warszawa 2020, s.