Od stycznia 1945 prowadziła wykłady w Szkole Spraw Cywilnych Komendy Głównej Ziemi w Duntroon w Canberze, a po demobilizacji w 1946 pracowała w Australijskiej Szkole Administracji Pacyfiku w Mosman w Sydney. W latach 1947–1948 z powodów rodzinnych wróciła do Anglii. Wykładała w Instytucie Edukacji Uniwersytetu Londyńskiego. Po powrocie do Sydney była starszą wykładowczynią administracji w Australijskiej Szkole Administracji Pacyfiku w Mosman w Sydney. Prowadziła wykłady dla rodzimych nauczycieli na temat edukacji i odrodzenia kultury tradycyjnej oraz promowała potrzebę szkolenia technicznego i zawodowego rdzennych mieszkanek Melanezji. Na Uniwersytecie w Sydney pracowała w latach 1951–1955.
Pod koniec 1951 UNESCO zaprosiło ją – jako ekspertkę regionu Południowego Pacyfiku – na seminarium w Paryżu na temat stosowania języków narodowych w edukacji. Działała w Sekcji Opieki Społecznej. W 1953 bardziej zaangażowała się w prace komisji; pisała i wygłaszała referaty.