mały|Plakaciarka naklejająca plakaty w Warszawie w 1971 roku mały|Znaczek Poczty Polskiej z projektem Jana Lenicy, reklamujący II Biennale Plakatu (1968) mały|Retrospektywna wystawa plakatów Rafała Olbińskiego na World Film Festival of Bangkok (2006) mały|Tadeusz Trepkowski na tle swoich prac mały|Ekspozycja polskiej szkoły plakatu w Muzeum Plakatu w Wilanowie Polska szkoła plakatu – określenie powstałe w latach 60. XX w., stosowane wobec grupy polskich artystów-plakacistów, którzy zdobyli międzynarodowe uznanie jako twórcy plakatów o tematyce politycznej, społecznej i kulturalnej (film, przedstawienia teatralne, wystawy, przedstawienia cyrkowe).
Plakaty wykonywane przez przedstawicieli tej szkoły miały zróżnicowaną stylistykę, lecz ich wspólnymi cechami były lapidarność i oszczędność formy, wymowna ironia, nowatorskie liternictwo [dostęp 2008-12-30].. Charakter twórczości polskich plakacistów określany bywał jako styl „niezależności i bystrości rozumu”.