Polak-prawosławny, prawosławni Polacy – pojawiające się w literaturze naukowej określenia autochtonicznej grupy ludności Białostocczyzny (pochodzenia wschodniosłowiańskiego, określanej potocznie mianem „Białorusinów”), która z powodu daleko posuniętych procesów asymilacyjnych deklaruje współcześnie polską tożsamość narodową, połączoną jednakże z przynależnością kulturową (niekoniecznie scricte religijną) do kręgu prawosławia. Pierwotnie pojęcie związane było z inspirowanym przez czynniki wojskowe II RP ruchem społeczno-religijnym Polaków-prawosławnych, mającym ułatwić polonizację szerokich mas ludności prawosławnej w Polsce.
Historia Świadomość wschodniosłowiańskiej grupy etnicznej na Białostocczyźnie, określanej potocznie mianem „Białorusinów”, kształtowała się pod wpływem prawosławia i pokrywa się z jego zasięgiem.
Kościół prawosławny w II Rzeczypospolitej w dużym stopniu traktowany był negatywnie i postrzegany jako pozostałość po rosyjskim państwie zaborczym. Z tego względu organy władzy państwowej dążyły do jego polonizacji, w tym podejmowano szereg działań w kierunku wprowadzenia w Kościele prawosławnym języka polskiego.