Powierzchnia rezerwatu wynosi 2043,76 haWg enviroportalu . Rezerwat leży w całości w granicach Parku Narodowego Niżne Tatry.
Historia Rezerwat został powołany rozporządzeniem nr 2769/1973-OP z 24 kwietnia 1973 r. Ministerstwa Kultury ówczesnej Słowackiej Republiki SocjalistycznejWg enviroportalu .
Charakterystyka Tereny rezerwatu obejmują najwyższe szczyty Niżnych Tatr: Dziumbier (2043 m n.p.m.) (graniczny) i Štiavnica (2025 m n.p.m.) wraz z ich północnymi zboczami. Opadają one skalnymi obrywami, pożłobionymi głębokimi żlebami, ku trzem kotłom polodowcowym. Jest to ten fragment Niżnych Tatr, w którym najwyraźniej zaznacza się alpejski charakter tych gór. Oprócz piętra halnego rezerwat chroni dobrze zachowane piętro subalpejskie z zaroślami kosodrzewiny, a niżej rozległe obszary leśne regla górnegoZdenko Hochmuth a kolektív: Nízke Tatry. Západ. Turistický sprievodca ČSSR č. 10, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1982, s. 268-270. Zdecydowana większość obszaru rezerwatu obejmuje tereny na podłożu z tzw. granitu dziumbierskiego (w rzeczywistości są to granodioryty lub tonality), jedynie jego północny fragment (masyw Krakovej holi na północ od przełęczy Javorie) zbudowany jest z wapieni i dolomitów.