Zygmunt Teofil Bodnar (ur. 25 lutego 1907 w Januszówce, zm. 18 kwietnia 1993 we Wrocławiu) – polski inżynier chemik, fizyk.
Życiorys Urodził się na Wołyniu, w Januszówce, pow. zasławskim jako syn Władysława. Jego ojciec, dziad i pradziad byli administratorami dóbr książąt Sanguszków. Do szkoły zaczął uczęszczać dopiero w wieku 15 lat w Złoczowie. Ukończył w 1932 r. studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej, uzyskując tytuł inżyniera chemika na podstawie pracy O promieniowaniu momentu impulsu multipolu. W roku akademickim 1933/34 pracował jako asystent młodszy w Katedrze Fizyki na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. W 1936 r. został pełnoetatowym asystentem najpierw u dra Jana Nikliborca, a od 1938 r. u prof. Zygmunta Klemensiewicza.
W tym czasie zajmował się domniemaną promieniotwórczością lantanu, iterbu i antymonu oraz rozkładem natężenia światła w obrazie dyfrakcyjnym punktu. Podjął pracę w firmie Jana Bujaka we Lwowie, gdzie stworzył początki technologii wytwarzania przyrządów optycznych oraz ich projektowania. Równolegle, tuż przed II wojną światową, wykonał dla wojsk lotniczych konstrukcję i prototyp lornety "do obserwacji przestworza".