W ich miejsce, za sprawą kupca, farbiarza Johanna Gottlieba Ilzingera, w 1765 roku (inne źródła podają 1769 rokDziedzictwo architektoniczne Z badań i konserwacji dachów, posadzek oraz ścian ceglanych pod redakcją Ewy Łużynieckiej.) wzniesiono wielką trzypiętrową kamienicę, jedenastoosiową od strony pl. Nowy Targ i od strony ul. św. Katarzyny. Budynek był dwuskrzydłowy, trzytrakatowy, pokryty dachem uskokowym z lukarnami. Elewację budynku wykonano według nowszych trendów zapowiadających klasycyzm, rezygnując m.in. z artykulacji wertykalnej na rzecz podziałów horyzontalnych tworzonych za pomocą wydatnego gzymsu wieńczącego oraz gzymsu przebiegającego na wysokości parteru i drugiego łączącego parapety okien trzeciego piętra. Nad oknami pierwszego i drugiego piętra umieszczono naczółki w postaci prostych odcinków gzymsu. W osi budynku umieszczony był trzykondygnacyjna, trzyosiowa facjata podzielona pilastrami zakończona przerywanym frontonem o narysie łuku wklęsło-wypukłego.
Budynek był przebudowywany w 1860 roku oraz w 1909 roku przez firmę Max Daum Baugeschäft zarządzaną przez Maxa Dauma.
W 1945 roku kamienica została zburzona, a w jej miejsce wzniesiono Biurowiec Navicentrum (rozebrany w 2016 roku).
Przypisy
Bibliografia
#12