System w pierwotnym kształcie obejmował dwa niezależne od siebie ubezpieczenia – zdrowotne oraz od bezrobocia. Ubezpieczenie zdrowotne było obowiązkowe dla wszystkich pracowników w wieku 16–70 lat o zarobkach w wysokości do 160 funtów rocznie, bądź wykonujących pracę fizyczną. Mężczyźni o tygodniowym wynagrodzeniu w wysokości co najmniej 2 szylingów i 6 pensów (2,5 szylinga) musieli opłacać składkę w wysokości 4 pensów tygodniowo, a ich pracodawcy – dodatkowo 3 pensy. Stawka dla kobiet była niższa. W przypadku osób o niższych zarobkach stawka była pomniejszona, a różnicę pokrywały odpowiednio powiększona stawka pracodawcy oraz dofinansowanie ze środków rządowych. Ubezpieczenie zapewniało w przypadku choroby tygodniową wypłatę 10 szylingów dla mężczyzn oraz 7 szylingów 6 pensów (7,5 szylinga) dla kobiet na okres do 26 tygodni, a także opłacało koszty leczenia. Drugi element systemu, ubezpieczenie od bezrobocia było obowiązkowe dla osób zatrudnionych w wybranych branżach, m.in. budownictwie i przemyśle maszynowym. Składka wynosiła 2,5 pensa tygodniowo, a w przypadku pozbawienia zatrudnienia beneficjent otrzymywał 7 szylingów tygodniowo przez okres do 15 tygodni.