W pierwszej części, poświęconej fortyfikacjom, autor omawia szczegółowo kilka szkół fortyfikacyjnych obowiązujących w jego czasach. W drugiej obszernie przedstawia wiadomości o prochu strzelniczym, amunicji artyleryjskiej oraz rodzajach dział i strzelaniu z nich, obejmujące całokształt ówczesnej wiedzy o artylerii. Trzecia, obszerna część, odnosi się do sztucznych ogni i techniki rakietowej. Czwarta – do budowy umocnień polowych i stanowisk ogniowych dla dział, a także prowadzenia oblężeń. Niewielka, piąta część traktuje o budowie obozów wojskowych i formowaniu szyków bojowych, a w ostatniej, szóstej, autor roztrząsa zagadnienie wykonywanych na potrzeby wojska pomiarów i rysunków.
W wykładach Grodzickiego odzwierciedlony jest postęp w technice wojennej, jaki dokonał się w całej Europie pomiędzy pierwszą połową XVII wieku a datą wydania omawianej pracy (1747 r.). Jezuita przedstawia bogaty i aktualny przegląd wiadomości z dziedziny budowy i zdobywania fortyfikacji, artylerii i inżynierii.