Na wyposażenie składały się m.in.: kwadrans z mikrometrem, luneta paralaktyczna i astrolabium z pracowni Caniveta, do dzisiejszych czasów działający zegar astronomiczny wyrobu Jeana André Le Paute'a, dalej kula obręczowa wyprodukowana przez Martina w 1762 r. w Wersalu, wreszcie niezwykle cenny, bo odmierzający minuty i sekundy, zegar Bouchere'a. Jest to tylko ułamek przyrządów, jako że dzięki wstawiennictwu Stanisława Leszczyńskiego, który był pośrednikiem między Poznaniem a Wersalem, zarówno gabinet fizyczny jak i obserwatorium były wyposażone w cenne książki oraz pomniejsze instrumenty badawcze, takie jak mikroskop czy termometr.
Działalność Obserwatorium szybko zdobyło sobie międzynarodową renomę. Już w 1764 r. brało udział w obserwacji zaćmienia Słońca, które wypadało 1 kwietnia. Dokonanie to odbiło się szerokim echem, ponieważ zostało wspomniane przez Alexandre'a Guy Pingrégo, który podsumował wyniki obserwacji tego wydarzenia, przeprowadzonych w różnych krajach. Pingré wspomina także o tym, że w Poznaniu dokonano dokładnych badań szerokości i długości geograficznej. Późniejsze badania z lat 30. XX w. wykazały dokładność pomiarów Rogalińskiego, który pomylił się o zaledwie 21 sekund. Również w roku 1764 dokonano w Poznaniu obserwacji zorzy polarnej.