Na Politechnice Wrocławskiej obejmował kolejne stanowiska: asystenta, starszego asystenta, adiunkta, docenta, profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego. Doktorat uzyskał w roku 1969, habilitował się w roku 1976. W 1986 otrzymał tytuł naukowy profesora. Decyzją Ministerstwa Edukacji Narodowej otrzymał nominację na stanowisko profesora zwyczajnego od dnia 1 października 1993. Pełnił też szereg funkcji: prorektora (1987–1990), zastępcy Rektora, dyrektora Pionu ds. Rozwoju Kadry Naukowej. Był zastępcą dyrektora Instytutu Chemii Nieorganicznej i Metalurgii Pierwiastków Rzadkich i kierownikiem Laboratorium Badań Izotopowych oraz założycielem i wieloletnim kierownikiem Zakładu Hydrometalurgii.
Kilkakrotnie przebywał na długoterminowych stażach zagranicznych w USA: na Uniwersytecie Kentucky w Lexington oraz w Texas Tech University w Lubbock.
Wchodził w skład Rad Naukowych Instytutu Katalizy i Fizykochemii Powierzchni PAN w Krakowie oraz Instytutu Chemii i Techniki Jądrowej w Warszawie. Koordynował krajowy program badawczy 03.08. (1986–1990) oraz organizował wiele konferencji naukowych z zakresu metalurgii chemicznej. Był też jednym z inicjatorów i członkiem rady programowej międzynarodowych konferencji naukowych „Ars Separatoria”.