Wyznaczanie impedancji zastępczej systemu elektroenergetycznego w warunkach ruchowych nadała Mu stopień naukowy doktora habilitowanego, w roku 1982 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1993 r. tytuł naukowy profesora i stanowisko profesora na Wydziale Elektrycznym PWr.
Początkowo pracował w Zakładzie Elektroenergetycznym Katedry Gospodarki Energetycznej PWr. W latach 60. pełnił funkcję zastępcy kierownika Katedry Systemów Energetycznych PWr, a następnie Samodzielnego Zakładu Sieci i Systemów Elektroenergetycznych. W latach 70. był kierownikiem Zakładu Sieci i Systemów Elektroenergetycznych, znajdującego się w strukturze Instytutu Energoelektryki Wydziału Elektrycznego. Ponadto w latach 1958–1964 i 1968–1972 pracował w Instytucie Automatyki Systemów Energetycznych we Wrocławiu, kierując Zakładem Naukowym Systemów Energetycznych. Od 1969 r. był kierownikiem Seminarium Systemów Energetycznych.
W latach 1975–1978 pełnił funkcję prodziekana, a w latach 1984–1990 funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego. W latach 1991–2000, przez trzy kolejne kadencje, był członkiem Centralnej Komisji ds. Tytułów i Stopni Naukowych, jednocześnie w latach 1994–2000 przez dwie kadencje – członkiem Komitetu Badań Naukowych (Zespołu T-10).