W 1972, w wieku 42 lat, został szefem światowego programu operacji wrodzonych serca w Szpitalu Dziecięcym w Bostonie. W 1975 został profesorem chirurgii dziecięcej w Harvard Medical School, a w 1981 został chirurgiem naczelnym w Boston Children’s Hospital. Pozostał na tych stanowiskach aż do przejścia na emeryturę w 1995 po tym, jak spędził 23 lata zmieniając czas i metody wykonywania operacji wrodzonych wad serca na całym świecie i wywierając bezpośredni wpływ oraz inspirując niezliczonych chirurgów. Jego umiejętności interpersonalne pomogły w stworzeniu programowego podejścia do wrodzonych wad serca, które stało się wzorem współpracy dla kardiochirurgów dziecięcych, kardiologów i pielęgniarek na całym świecie.

Największe osiągnięcia: chirurgia korekcyjna noworodków i wczesne leczenie operacyjne złożonych wrodzonych wad serca program podejścia do opieki nad pacjentami z wrodzonymi wadami serca we współpracy i wzajemnym szacunku między chirurgami, kardiologami, pielęgniarkami i pokrewnymi specjalistami funkcjonalny i niezależny program chirurgii wrodzonych wad serca w Gwatemali - Gwatemalski Oddział Sercowo-Naczyniowy (Unicar) stworzenie Fundacji Aldo Castañeda (1998)