Podczas klęski głodu w Karabachu w 1905 Həmidə rozdawała mąkę i proso głodującym chłopom, działała jako mediatorka między Ormianami i Azerami, pomagała materialnie zarówno jednym, jak i drugim. Zaniepokojona brakiem zajęć z języka azerbejdżańskiego w żeńskiej szkole św. Nino w Tbilisi, sama mianowała nauczycielkę i wypłacała jej pensję. W 1908 założyła w Kahrizli pierwszą w Azerbejdżanie koedukacyjną szkołę. Utrzymywała ją i uczyła w niej. Uczyło się tu dla 30 chłopców i 10 dziewcząt. Həmidə otworzyła też przychodnię lekarską i warsztat tkacki. Zbudowała we wsi dwa kanaty. Organizowała obchody święta Nouruz, z tej okazji wszystkim mieszkańcom wsi rozdawała prezenty. W 1906 współzałożyła Towarzystwo Dobroczynności Kaukaskich Muzułmańskich Kobiet. Działało do 1917. Podczas epidemii ospy w 1907 kupowała szczepionki i dawała zastrzyki ludziom z Kahrizli, czego nauczyła się podczas pobytu w Tbilisi.